Maar wordt de klant er wel blij van? Kan de zorginstellingen zelf ook nog elders e-learningmodules inkopen die wel 100% SCORM-complinant zijn? Waar blijft de vrijheid van de zorginstelling om zelf ‘in control’ te zijn i.p.v. dat de e-learningleverancier beperkingen oplegt?

Ik ben nog steeds blij dat wij de keuze voor Moodle hebben gemaakt. Moodle is vanaf versie 1.9.5 zelfs gecertificeerd SCORM 1.2 compliant. Met Moodle kunnen zorginstellingen 100% ‘in controle’ zijn en dat proces willen wij graag faciliteren. Dienstverlenend bezig zijn, net zoals de zorg zelf. Daar ligt onze passie.

Het hele artikel gaat juist niet over maatwerk en bezuinigingen. Ze noemen alleen e-learning als oplossing en dan krijgen we alleen de bekende algemene voordelen te lezen. En de afbeelding laat vooral zien dat ze niet verder komen dan teksten en afbeeldingen bij hun e-learningmodulen. Een gemiste kans!

Als de TCG echt een onderwijskundig bureau is, had ik antwoorden verwacht als op vragen als: Welke visie heeft de TCG over leren en e-learning? Hoe sluiten wij aan bij het competentiegerichte leren in de zorg? Hoe kan je écht zorgen dat de gezondheidszorg minder geld uitgeeft aan opleidingen?

Met Moodle heeft de zorg een krachtig en gebruiksvriendelijk open source leermanagementsysteem in handen. De leerpsychologie van Moodle is gebaseerd op het sociaal-constructivisme wat ook de basis is achter het competentiegerichte opleiden. En omdat Moodle ook open source is, hoeft de zorginstelling alleen maar te zorgen voor de hosting.

Care4learning heeft de visie dat zorginstellingen zelf verantwoordelijk zijn voor hun leeromgeving. Ze moeten zelf ‘in controle’ zijn en tevens zelf eigenaar zijn van de door hun ontwikkelde content. Wij leren de medewerkers wat ze nodig hebben om dit te bereiken. Met hart en ziel de zorg ondersteunen met praktische en betaalbare e-learning. Daar mag je Care4learning op afrekenen.

“Leveranciers, zorginstellingen, patiëntenvertegenwoordigingen en andere betrokkenen kunnen samen bepalen wat er wel en niet in een NTA komt te staan. Als zij vinden dat er bijvoorbeeld ook aandacht moet komen voor disposables of instrumentarium, kunnen zij dat inbrengen.”

Jan Bos, stafadviseur medische hulpmiddelen in het UMCG en bestuurslid van de LNAG, doet gelijk enkele suggesties:

“Een NTA zou bijvoorbeeld de leverancier verantwoordelijk kunnen stellen voor goede opleidingsprogramma’s – inclusief e-learningmodule voor training en toetsing – en zou aan zorginstellingen richtlijnen kunnen meegeven hoe ze deze scholing organisatorisch zouden moeten inbedden.”

Jan Bos schrijft verder dat de zorginstellingen het onderhoud van medische apparatuur wel goed op orde hebben, maar dat schort aan onvoldoende borging van de training. Hij stelt hardop de vraag of de disposables wel juist worden gebruikt en de medewerkers voldoende worden geschoold. Een “ondergeschoven kindje” noemt Jan Bos dit.

Eindelijk zien ook anderen wat wij al jaren zien. Vanuit deze behoefte, c.q. noodzaak, hebben we het educatieve portaal Permanente-educatie.nl opgezet; e-learning over medische instrumenten en hulpmiddelen/disposables en gratis te volgen, want zulke belangrijke kennis moet zo laagdrempelig mogelijk zijn en altijd en overal te volgen zijn.

Ook vanwege de toename van het aantal disposables de komende jaren zal de noodzaak alleen maar toenemen. Zowel de leveranciers als de zorginstellingen hebben profijt van datgene Care4learning heeft ontwikkeld voor de zorg.

De NEN biedt als procesbegeleider een ontmoetingsplek om, op basis van consensus, heldere en toepasbare afspraken met een breed draagvlak te maken. Care4learning zal hieraan gaan deelnemen om proactief een bijdrage te verlenen aan de totstandkoming van afspraken over het landelijk faciliteren van online klinische lessen.

• Zijn alle e-learningmodules wel zo makkelijk in kleine leerobjecten te verdelen?
• Blijft de didactische opbouw wel intact?
• Bevatten alle leerobjecten wel meta-data? Ander is het zoeken naar een speld in een hooiberg.
• Kunnen alle leermanagementsystemen dit wel aan?
• Hoe wordt dit financieel verrekend? De ontwikkelaar/eigenaar zou ook graag iets eraan willen verdienen.
• Mogen ziekenhuis hun eigen ontwikkelde leerobjecten/content ook op die grote contentserver kwijt?

Het mag duidelijk zijn, ik zie dit niet zitten. Het is niet realistisch en het gaat alleen werken voor de zorginstellingen als ook alle aanbieders van e-learningmodules meedoen. Toch moeten we met oplossingen komen voor de zorginstellingen, want dat zijn wel onze klanten.

Ik zie eerder een andere toekomstscenario ontstaan. De meeste zorginstellingen hebben reeds een leermanagementsysteem in huis en sommige grote zelfs meerdere. Ook heeft de zorg het de laatste jaren  hoog op met competentiegericht opleiden en het gebruik van portfolio’s. Als iedere zorgverlener een eigen portfolio krijgt wat instellingonafhankelijk is, kan de zorgverlener daar zelf bewijzen dat hij of zij bekwaam en bevoegd is. Het enige wat dan nog wenselijk zou zijn, is dat de verschillende e-learningsystemen kunnen communiceren met dat ene portfolio.

Dit beeld ontstaat ook steeds meer in het onderwijs. Van verschillende bronnen (boeken, internet, docenten, enz.) halen studenten de kennis binnen en middels leeractiviteiten verwerken zij de kennis laten ze zien dat ze voldoende competent zijn. De opleiding begeleidt dit leerproces. In de zorginstellingen krijgen we ongeveer hetzelfde: van verschillende bronnen (o.a. verschillende e-learningportalen) nemen de zorgverleners de benodigde kennis tot zich. Het is aan de zorginstellingen om dit proces te begeleiden en te controleren of de leerresultaten goed zijn.

Dus één grote contentserver voor de zorg? Nee, wel één grote portfolioserver!

Het volledige persbericht is te lezen op de website van Care4learning

Schrijf je nu in via deze link !